2010 Verslag Baretuitreiking december

 

19 nieuwe gebrevetteerde commando's
 
Vrijdag 10 december 2010. Vrijdagochtend loopt om 6.15 uur mijn wekker af. Ja, dat heb je ervan als je, als lid van de club "vriendenclub Commando Museum", aanwezig wilt zijn in Roosendaal waar op deze dag de felbegeerde Groene Baret zal worden uitgereikt aan de mannen die zijn overgebleven na het laatste onderdeel van hun zware opleiding: De Afmatting. Ik heb overnacht bij familie in Zevenbergen want anders had ik al om 4.00 uur uit bed gemoeten en gezien het feit dat ik de commando-opleiding al achter de rug heb, hoeft dat dus niet persé en heb ik voor een andere oplossing gekozen. Eerst gauw even kijken hoe het weer is. Droog maar erg mistig. Dat is in ieder geval beter dan het weer dat de cursisten de laatste 2 weken voor hun kiezen hebben gekregen. Ik denk dat diversen van ons wel eens aan ze gedacht heeft. Ik had best met ze te doen. Maar nu is het haast achter de rug.
 
Ik ga ochtendtoilet maken noemt men dat. Ik hoor dat mijn schoonzusje ook al op is. Als ik de kamer in kom staat er al een lekker ontbijtje op me te wachten. Ik neem het er goed van, want je weet niet wanneer je weer achter een bord zit waar iets eetbaars op ligt. Om 7.00 uur ben ik klaar voor vertrek. Het is maar 25 minuten rijden. Ik heb alle tijd. Om 7.35 uur bij de kazerne en ik was echt niet de eerste. Er staat heel veel kapitaal al langs de weg. Mijn autootje er gauw bij gezet en dan op naar binnen. Het is al een drukte van belang in de Van Uhmzaal. De koffie staat klaar en daar maak ik dankbaar gebruik van. Ik zie veel oud-commando's van andere verenigingen. Het is zogezegd een grote opkomst en iedereen is er nog niet eens. In de drukte kan ik de rest van de afvaardiging van COV Gelderland nog niet vinden, want ook Sander, Piet, Dick en Bart zijn hier aanwezig. Een goede afvaardiging van onze club dus.
 
 
  
De ceremoniemeester neemt het woord en heet iedereen van harte welkom. Daarna wordt verteld dat het de bedoeling is dat we tegen 8.00 uur allemaal naar buiten gaan en ons opstellen langs de weg waar de mannende kazerne zullen binnen marcheren. Het is nog aarde donker, maar droog en dat is al heel wat. De toegangsdeuren van de nieuwe "Tranenpoort” zwaaien open en in de verte horen wij al de muziek van het tamboerkorps met doedelzakken. En daar draait het muziekkorps de kazerne op met daarachter moeilijk lopende mannen met zwarte gezichten, maar ze hebben het gehaald. Er wordt gejuicht en geklapt en je ziet ze hun rug rechten. Wat een prachtig, mooi en emotioneel moment is dit.

Dan denk je terug aan de ochtend dat jij met je maten onder de poort doorkwam met een brok in je keel, maar hartstikke trots dat je het had gefikst. Dat gevoel moeten deze jongens nu ook hebben en ze hebben het dik verdiend, want het was best zwaar voor ze en het is ze aan te zien. Dat brok in de keel was er nu ook weer even. Op de appelplaats worden ze door de commandant van deze opleidingafgemeld bij de korpscommandant, waarna ze worden afgemarcheerd om zich op te frissen en gereed te maken voor de Baretuitreiking. Ze lopen in linie tussen ons door en er wordt geklapt voor ze. Je ziet ook de glunderende gezichten van de familie van deze mannen.

Ze zijn heel erg trots op hun jongens. Door de ceremoniemeester was al verteld aan de familieleden dat er nu geen felicitaties konden plaats vinden, maar dat dit pas na de baretuitreiking zou/kon plaatsvinden. Ik denk dat ze zich echt moesten inhouden, want het is zo verleidelijk om dat toch te doen.
Hierna volgt het ochtendappèl en iedereen wil dat zien. Wij stellen ons allemaal netjes op langs de appèlplaats. De compagnieën marcheren op en dat zijn er heel wat nu alles binnen is. Degene die de relaties, zoals dat heet, begeleidt vertelt steeds wat er gaat gebeuren. De trompetsignalen worden gegeven en het commando "brengt groet” klinkt luid en duidelijk, waarna de vlag in top wordt gehesen. Wij, oud-commando's, die in tenue zijn doen hier volop aan mee en brengen dus ook de eregroet, zoals dat hoort. Tenminste dat dacht ik. Ik zie toch een paar horken staan met hun baret op en de handen in de zakken. Je bent in staat om ze een schop onder hun kont te geven. Geen gevoel voor traditie, wat doe je dan hier. Ik vind het schitterend om dit weer eens mee te maken. 
 

Naar binnen voor de koffie en nu is er zelfs een plakje cake bij. Ik kom nu ook de rest van Gelderland tegen. Daarna wordt verteld wat er verder gaat gebeuren vandaag. Ik ben al onderdak bij het museum. We gaan eerst met zijn allen naar het museum waar we een poosje kunnen doorbrengen. Ook al heb ik het al een paar keer gezien, het is steeds weer mooi om dit mee te beleven. Hier ligt en staat een stuk geschiedenis van ons korps, waar wij allemaal nauw bij betrokken zijn. Onderling wordt er ook heel wat afgepraat. Daarna worden we door een sergeant 1 (woont in Apeldoorn), die ons begeleidt, meegenomen naar een zaal waar wij van de commandant ECO en VCO informatie krijgen over wat deze ECO heeft gedaan de laatste 2 weken en dat was niet mis. De weersomstandigheden waren heel slecht. Hij vond dan ook dat deze jongens een prachtige prestatie hebben neergezet.

  

 
"Het zijn echte bikkels”: zei hij. Er is 1 onderdeel niet uitgevoerd bij Neeltje Jans omdat het niet verantwoord was en dat zegt wel wat denk ik. Hierna krijgen we een lezing over wat de vervolgopleiding inhoudt en dat is heel andere koek dan in mijn periode. Ook krijgen wij te horen dat als iemand hier uitvalt wegens net niet kunnen voldoen aan de eisen hij bij een ander onderdeel, vaak de Luchtmobiele Brigade in Schaarsbergen, wordt geplaatst en de kans heeft om aan zich zelf te werken, zodat hij alsnog kan terugkomen in de VCO. En gelukkig komt dit regelmatig voor.

Er zou om 11.45 uur een demo plaatsvinden, maar wegens slecht weer gaat dit onderdeel niet door en kunnen wij de DVD van deze ECO bekijken op de laatste 2 weken na. Dit was echt mooi om te zien. Ik moet wel zeggen dat ik mij niet kon herinneren dat ik dat allemaalheb gedaan wat hierin voorkwam en ik denk dat dit ook zo is. Er waren namelijk meerderen die dit zeiden. Het zal wel zo zijn dat iedere periode zijn eigen training heeft. De basisprincipes zijn hetzelfde alleen komt er af en toe wat anders bij of valt wat af. Maar de intentie blijft het zelfde, de man gereed maken om dat te doen waarvoor hij wordt getraind. Ik moet dan denken aan de uitspraak van Van der Veer: "Wij waren gewone militairen, alleen wat beter getraind”. Hierna de lunch en het regent nog steeds zachtjes. Een heerlijk bord snert en roggebrood met spek. Dat ging er bij iedereen goed in. Hier nog even gepraat met de rest van Gelderland. Zij hadden een ander programma dan ik. Sander vond nog steeds dat de organisatie wel wat beter kon. Aangezien de Demo niet doorging merkte je dat burgers met hun ziel onder de arm lopen.
 
Na de lunch gaan we naar buiten en het is droog. We moeten ons gaan opstellen voor de baretceremonie. De Commandoverenigingen en wij staan gebroederlijk in een detachement en een kapitein van de LMB is onze commandant. Nadat alle compagnieën hun plaats hebben ingenomen, verteld degene die de leiding heeft wat er gaat gebeuren. Niet zo interessant, gewoon luisteren naar je commandant en dan komt alles goed. De luitenant-generaal Bertholee zal de baret uitreiken aan de 19 nieuwe commando's. Nadat wij allemaal, op aangeven van de paradecommandant de eregroet brengen treedt het vaandel in. Hierna houdt de generaal een ceremoniële inspectie en krijgt de paradecommandant het bevel de ECO te laten intreden. Daar komen ze aan. In een schoon gevechtstenue, met de borst vooruit lopend, de appelplaats op. Hierna volgt de ceremonie van de baretuitreiking, die heel gesmeerd loopt. Eerst werd de Sturgescup uitgereikt aan de bestman van deze opleiding. Deze werd toegedronken door de waarnemend C-KCT lkol Vlijm, de bestman van de vorige commando-opleidingen daarna mocht hij de beker leeg drinken. Dat was geen probleem voor hem. Nadat alle mannen hun baret hebben ontvangen en onder Nunq aut Nunquam hebben opgezet worden zij toegesproken door de lkol Vlijm en daarna door Luitenant-generaal Bertholee.
  
 
 

Hij tipt even aan dat 80 mannen 17 weken geleden aan het laatste traject van de totale opleiding zijn begonnen en dat uiteindelijk deze 19 man het loodzware traject hebben volbracht. Hij haalt aan dat hij de commando's het neusje van de zalm vindt in het Nederlandse leger en veel bewondering voor ze heeft. Zou graag wel eens willen laten weten wat voor fantastisch werk er in Afghanistan is verricht, maar wegens verrassing en veiligheid weten wij allemaal dat dit niet kan. Hoor je het ook eens van een ander.Ieder sprak op zijn manier zijn bewondering uit voor hun prestatie en dat zij de baret echt hadden verdiend omdat ze hebben laten zien dat ze over de goede vaardigheden beschikken die daarvoor gelden.

Nadat de generaal was afgemarcheerd en de paradecommandant ons had laten inrukken kon het leuke deel beginnen. De nieuwe commando's ondergingen gelaten hun bierdoop en dronken dit ook uit hun baret. Gelukkig hebben ze dat niet bij mij gedaan, want wij stonden in 1e grijs en moesten daar ook mee naar huis. De mannen konden eindelijk worden gezoend en geknuffeld door hun geliefden en dat werd ook volop gedaan.

Wij konden ons nog wat verpozen onder het genot van een drankje in de Van Uhmzaal. Daar kreeg de nieuwe bestman ook een beker die hij mocht houden, want de Sturgescup blijft bij het Korps. Na een drankje besluiten wij naar onze thuisbasis te vertrekken. Ik heb genoten van deze dag en in mijn ogen was hij wat mij betreft helemaal geslaagd.

Groetjes,
Co Hartman